4. ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Blog«Έτσι έγινε τυφλή ολόκληρη η δημιουργία, ώστε να μην μπορούν τα δημιουργήματα να αναγνωρίσουν Τον Θεό, Ο Οποίος είναι υπεράνω όλων. Και εξαιτίας των δεσμών της λήθης, απεκρύβησαν τα αμαρτήματα τους διότι είναι δέσμιοι των μέτρων και των στιγμών (του χρόνου) εφόσον η μοίρα είναι ο κύριος των πάντων»: Απόκρυφο Ευαγγέλιο Ιωάννου.

Με τον όρο μετενσάρκωση εννοείται η ιδέα ότι η ψυχή μετά τον θάνατο δεν πεθαίνει αλλά μετά από κάποια «ανάπαυση» αναβιώνει σε νέο σώμα.

Η πίστη στην μετενσάρκωση καταργήθηκε το 553 μ.Χ. από την 5η Οικουμενική Σύνοδο που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, με τον Ιουστινιανό, αυτοκράτορα. Η γυναίκα του Θεοδώρα, ήταν αυτή που άσκησε μεγάλη επιρροή να συγκαλεστεί αυτή η σύνοδος, καθώς είχε μεγάλη αντιπάθεια για την «θεωρία της αναβίωσης των ψυχών» και πέθανε λίγο πριν την Οικουμενική Σύνοδο. Σ’ αυτή την Οικουμενική Σύνοδο είναι πρωτοφανές ότι δεν κρατήθηκαν καθόλου πρακτικά, διότι σκοπός του Αυτοκράτορα ήταν να εξαφανίσει όλες τις αναφορές για τη μετενσάρκωση χρησιμοποιώντας την Οικουμενική Σύνοδο σαν κάλυψη.

Είναι πραγματικά απίστευτο το γεγονός ότι δυο άτομα που έζησαν τον 6ο αιώνα, επηρέασαν τις πεποιθήσεις και συνεπώς την σωτηρία ή μη, των ανθρώπων μέχρι και τον 20ο αιώνα. Και το πιο εκπληκτικό είναι ότι τόσο η ζωή της Θεοδώρας, όσο και του Ιουστινιανού, όσο αφορά τις ηθικές αξίες, είναι παραδείγματα προς αποφυγή. Η Θεοδώρα -σύμφωνα με τον Ιστορικό Προκόπιο από την Καισάρεια- πρίν γνωρίσει τον Ιουστινιανό, ηταν πασίγνωστη για τον έκλυτο βίο και τη λαγνεία της και κάθε συνάντηση μαζί της είχε καταντήσει να θεωρείται το πλέον βρώμικο πράγμα. Για τον Ιουστινιανό δε, όλοι γνωρίζουμε την διαταγή του για την σφαγή χιλιάδων στασιαστών στον Ιππόδρομο το 532 μ.Χ.

Η μετενσάρκωση επιστεύετο στην αρχαία Ελλάδα –όπως και στην Ανατολή- με σημαντικότερο υποστηρικτή τον μέγα μύστη και ιεροφάντη Πυθαγόρα ο οποίος μάλιστα θυμόταν τις προηγούμενες ζωές του. Ο μεταγενέστερος Πλάτων –μάλλον πυθαγόρειος κι αυτός- στο τέλος της Πολιτείας περιγράφει την μεταθανάτια εμπειρία του Ηρός, ο οποίος πέθανε στο πεδίο της μάχης και έμεινε άταφος για 12 ημέρες ωσπού την 12η, επιστρέφει στην ζωή και περιγράφει τι έζησε. Στην μεταθανάτια εμπειρία του αυτή περιγράφει άλλες ψυχές τις οποίες είδε –κάποιους διάσημους όπως ο Οδυσσέας- να διαλέγουν την μοίρα την οποία ήθελαν να ζήσουν στην επόμενη ενσάρκωση τους με βάση τα κριτίρια της διανόησης και της αρετής τις οποίες απέκτησαν στην προηγουμενη ενσάρκωση τους. Έτσι λοιπόν μια φαύλη και ιδιοτελής ψυχή θα διαλέξει με επιπόλαιο τρόπο μια εύκολη ή και πλουσιοπάροχη μοίρα η οποία όμως κρύβει ένα μη προβλέψιμο άσχημο και άδοξο τέλος. Αντιθέτως μια έμπειρη και ανώτερη ψυχή θα διαλέξει να ζήσει μια ζωή ίσως ταπεινή αλλά με πολλά διδάγματα και πολύτιμο έργο.

Για Πυθαγόρειους και Πλατωνικούς η λέξη άνθρωπος σήμαινε κάτι πολύ περισσότερο από τον ορατό άνθρωπο και, στην κυριολεξία, με τον όρο αυτόν εννοούσαν αποκλειστικά τον άνθρωπο, ως το πνεύμα και την ψυχή την ενσαρκωμένη προσωρινά στο ανθρώπινο σώμα. «άνθρωπος εστί ψυχή σώματι χρωμένη» (Πλάτων, Τιμαίος 42 D, Φαίδων 111 Α). Ο Πλάτωνας (Φαίδρος 245 C) κάνει λόγο για την αθανασία της ψυχής, λέγοντας ότι αυτή φέρει εξ αρχής φτερούγες οι οποίες, όσο διατηρούνται δυνατές, τη συγκρατούν στις υπερουράνιες περιοχές, ενώ όταν χάσει αυτή τη δύναμη, ενσαρκώνεται κατά πρώτον σε ανθρώπινα σώματα, για να μπορέσει να επιτύχει εκ νέου την άνοδό της, ενώ, αν δεν τα καταφέρει, είναι δυνατόν να «βυθιστεί» σε σώματα ζώων. Η ψυχή έλκει την καταγωγή της από το νοητικό πεδίο, για να εκδηλώσει την διαπλαστική και οργανική της ικανότητα. Κατέχει διάμεση θέση μεταξύ νοητού και αισθητού και έρχεται να εμψυχώσει τα σώματα, γεννώντας το χώρο και το χρόνο. Αποτελεί τμήμα της παγκόσμιας ψυχής του κόσμου η οποία μερίζεται σε ατομικές ψυχές, με σκοπό την απόκτηση της εμπειρίας του υλικού πεδίου. Ο Πλάτων υπογραμμίζει ότι η ψυχή ενός αληθινού φιλόσοφου ύστερα από 3.000 χρόνια μπορεί να αποκτήσει και πάλι τα φτερά της και να ξαναγυρίσει εκεί που ανήκει, ενώ για τις κοινές ψυχές απαιτείται διάσημα τουλάχιστον 10.000 χρόνων. Οι γεννήσεις σε ανθρώπινα ή και σε ζωικά σώματα είναι μάλλον το επακόλουθο μιας πτώσης ή υποβάθμισης από έναν ανώτερο κόσμο σε άλλον κατώτερο, με τη δυνατότητα, όμως να ανυψωθεί και πάλι προς την πηγή του Ανώτερου. Ο Πλάτωνας είναι γνωστό ότι θεωρούσε το σώμα τάφο της ψυχής και στον Κρατύλο συμπλέει με τη διδασκαλία του Ορφέα, ότι δηλαδή η ψυχή τιμωρείται μέσω της ένωσής της με το σώμα.

Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν πως η ψυχή δε χάνεται με τον θάνατο, αλλά ακολουθεί μια συνεχή διαδικασία μετενσάρκωσης, σε κατώτερες ή ανώτερες μορφές ζωής κάθε φορά, έως ότου επιτευχθεί η τελική κάθαρση που οδηγεί τελικά στην αθανασία της. Γι’ αυτό, τόσο με τα διδάγματα όσο και με τις ασκήσεις πειθαρχίας, καλλιεργούσαν τη φιλοσοφία της οποίας σκοπός είναι να καθαρίσει και να απελευθερώσει τον συσκοτισμένο νου από τα δεσμά του. Πίστευαν ότι μόνο το πνεύμα μπορεί να φθάσει στη γνώση της Αλήθειας για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Και ότι για να συμβεί αυτό χρειάζεται να τιθασσευθούν οι ορμές του σώματος και η ταραχή που προκαλούν τα ερεθίσματα των αισθήσεων, ώστε να φθάσει κάποιος σε σταθερή ευδιαθεσία και εγκράτεια, απαλλαγμένος από πάθη κι ελαττώματα.

Ο Πλωτίνος παρατηρεί ότι όλες οι ψυχές δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο στη δοκιμασία της ενσάρκωσης. Μερικές υποκύπτουν στο κακό και στην αδικία. Η ψυχή που βάρυνε λόγω των σωματικών δεσμεύσεων δεν μπορεί να επανέλθει μετά το θάνατο στο νοητό κόσμο. Θα ενσαρκωθεί σε άλλο σώμα ανθρώπου η ζώου, σύμφωνα με τις προδιαθέσεις που απέκτησε κατά τη διάρκεια ζωής της. Έτσι, η τιμωρία των μοχθηρών και η ανταμοιβή των καλών υφίσταται μέσα στην αιώνια τάξη του κόσμου.

Ο Πορφύριος, από τους σημαντικότερους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, αρνείται σε δυο σημεία την πλατωνική θέση, λέγοντας ότι η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί να τεθεί σε σώμα ζώου, όπως και ότι η ανθρώπινη ψυχή «άπαξ καθαρθείσα», δεν επανέρχεται πλέον σε σώμα ανθρώπου, αλλά ακολουθεί το πεπρωμένο της που είναι η αποθέωση, δηλαδή η εγκατάστασή της σε Μακάρια Πεδία. Εξαίρεση αποτελούν οι ψυχές των ηρώων που επανέρχονται οικιοθελώς στη Γη και ενσαρκώνονται, για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους. Τέτοια περίπτωση θεωρεί τον Πυθαγόρα που ενσαρκώθηκε με σκοπό να μεταλαμπαδεύσει την πείρα του στην ανθρωπότητα. Το γεγονός ότι ο Πυθαγόρας μυήθηκε στα διάφορα Μυστήρια δεν αλλάζει την κατάσταση, γιατί έπρεπε να «αναμνηστεί» την αλήθεια που «εν σπέρματι» κατείχε και να προσαρμοστεί στο χώρο και στο χρόνο που γεννήθηκε.

Ο Ωριγένης γράφει πως ο ίδιος Ο Ιησούς Χριστός μίλησε ξεκάθαρα για την μετενσάρκωση. Δηλαδή, η ψυχή θα μπει σε πολλά διαφορετικά σώματα, άλλοτε αντρικά και άλλοτε γυναικεία, για να μπορέσει, αν τα καταφέρει, να προχωρήσει σε πιο υψηλή πνευματική εξέλιξη και να μην εγκλωβιστεί σε αυτή την εξέλιξη του ανθρώπινου βασιλείου, σε ηδονές, λαγνείες, ομοφυλοφιλίες, τυχερά παιχνίδια, δολοπλοκίες, μίση, δολοφονίες, και μαύρες μαγείες. Γράφει μεταξύ άλλων:

«Η ψυχή δεν έχει αρχή, ούτε και τέλος… Κάθε αρχή έρχεται σ’ αυτό τον κόσμο δυναμωμένη από τις νίκες ή αποδυναμωμένη από τις ήττες των προηγούμενων ζώων. Η θέση της σ’ αυτό τον κόσμο, σαν ένα όργανο που θα πραγματοποιηθεί, για να τιμήσει ή να μην τιμήσει αυτή τη θέση, καθορίζεται από τις προηγούμενες της αρετές και τα ελαττώματα τις. Το έργο της σ’ αυτό τον κόσμο προσδιορίζει τη θέση που θα πάρει στον κόσμο που θα ακολουθήσει …».

Εάν ένα σώμα γεννιέται υγιές ή το ακολουθεί οποιαδήποτε μορφής αρρώστια, οι σύγχρονοι τα αφήνουν όλα αναπάντητα και στην τύχη ή στο τέλος, όταν πρόκειται για σοβαρό πρόβλημα υγείας, η απάντηση κάποιων είναι ότι «Έτσι είναι το θέλημα Θεού». Είναι δυνατόν ο Θεός Πατέρας που η αγάπη Του δεν έχει αρχή, μέση και τέλος να θυμήθηκε σε κάποιους επιλεκτικά να τους αγαπήσει προσφέροντάς τους ένα υγείες σώμα και σε άλλους να ξέχασε ότι είναι ο πατέρας με αγάπη τελειότητα, και αρμονία και να έδωσε άρρωστο σώμα;

Οι κοσμοκράτορες και νεκροθάφτες των ανθρώπινων ψυχών, της ανθρώπινης εξέλιξης, εξασφαλίζουν την αμάθεια στο ανθρώπινο βασίλειο, και σχετικά με προ γεννήσεως ότι δεν υπάρχει τίποτα οπως και για μετά το θάνατο: θα κριθείς από μία μόνο ενσάρκωση σου, περιμένοντας στην προσωρινή κόλαση (ή στον προσωρινό παράδεισο), την Μεγάλη Κρίση –άρα θα ξανακριθεις κολάσιμος εφόσων δεν σου δόθηκε η ευκαιρία να μετανοήσεις σε άλλη ενσάρκωση-.

Ισχύει κάτι τέτοιο; Όχι βέβαια.

Εαν πάρουμε τα πράγματα από την αρχή πιθανών οι σκεπτομορφές να εναλλάσσονται μόνιμα, ξεκινώντας από τη μικρότερη μορφή της ύλης, όπως το μόριο ενός πετρώματος, και φτάνοντας στην εξελιγμένη μορφή του ανθρώπινου σώματος, που ακολουθείται από την νοημοσύνη. Οι προηγούμενες εξελίξεις (πέτρωμα, ζωικό, φυτικό βασίλειο) είναι συνυφασμένες με τους ηλιακούς κύκλους. Το πέτρωμα έπειτα από μυριάδες χρόνια έχει πάρει τη γνώση της ηλιακής ακτινοβολίας και από μαλακό χώμα μετατρέπεται σε ένα πιο σκληρό πέτρωμα, μεγαλύτερης εξέλιξης από το απλό χώμα. Η σκληρότητα των πετρωμάτων είναι ενδεικτική ως προς την εξέλιξη. Σε μια τελευταία εξελικτικά μορφή του, αυτά τα μόρια της ύλης έχουν μετατραπεί σε χρυσός. Γι’ αυτό και ο χρυσός έχει το χρώμα του ήλιου. Στη φάση της μεταβολής στις ιδιότητες των μορίων της ύλης ενός πετρώματος το μόριο της ύλης αντιλαμβάνεται συνέχεια, επί μυριάδες χρόνια, τις ιδιότητες που λάμβανε από τον ήλιο. Φτάνοντας στο κορύφωμα αυτής της αντίληψης, η ψυχή μεταπηδάει στην επόμενη εξέλιξη, το φυτικό βασίλειο. Το πρώην μόριο της ύλης του πετρώματος που είχε μόνο αντίληψη, αποκτάει και μία άλλη ιδιότητα, την “αίσθηση”. Το άνθος ενός λουλουδιού, αισθάνεται τις εποχές του χρόνου και της ηλιακής ακτινοβολίας, και από μία σειρά ασύλληπτων, ακατανόητων μέχρι τώρα για τους ανθρώπους, εργασιών, δημιουργείται το άνθος ενός λουλουδιού, που με την αίσθηση του ήλιου ανθίζει και χωρίς αυτή χάνεται. Η ψυχή που ενσαρκώθηκε σε φυτό, έχοντας κάνει μυριάδες φορές την ίδια εργασία, και έχοντας ολοκληρώσει αυτή την εκπαίδευση, συνεχίζει πλέον την εκπαίδευση στην επόμενη εξέλιξη, στο επόμενο βασίλειο, που είναι το βασίλειο των ζώων. Εκεί πλέον, δεν εκπαιδεύεται μόνο με αντίληψη, και αίσθηση αλλά και με κάτι παραπάνω: τώρα έχει αποκτήσει και ένστικτα της αυτοσυντήρησης, φόβου, επίθεσης, εύρεσης της τροφής, διαιώνισης του είδους. Αφού η ψυχή πάρει εμπειρίες από όλο το ζωικό βασίλειο, οι τελευταίες του ενσαρκώσεις στο βασίλειο αυτό είναι κυρίως στα εξής είδη:

• Άλογο.

• Σκυλί, κατοικίδιο, που είναι σχεδόν έτοιμο να μιλήσει με τον άνθρωπο.

• Δελφίνι, που έχει ευφυία.

Στο ζωικό βασίλειο όλες οι μορφές έχουν ομαδική ψυχή, γι’ αυτό κι έχουν ίδια μορφή. Κάθε είδος πετρώματος σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη (πχ, σίδηρος, μάρμαρο, χαλκός, ασήμι, χρυσός), κάθε είδος φυτού σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, (πχ ντομάτες, οπωροφόρα δέντρα, αρωματικά φυτά, κτλ) κάθε είδος ζώου (πχ. πρόβατα, τα άλογα, τα δελφίνια) έχουν αντίστοιχα την ίδια μορφή. Και ο λόγος είναι ένας και μοναδικός. Ότι οι μορφές αυτές, έχουν μόνο ομαδική ψυχή. Κι αφού έχουν πάρει τις εμπειρίες- γνώση από αυτά τα βασίλεια, φτάνουν στο κορυφαίο στάδιο κατανόησης της δημιουργίας, στο στάδιο της εξέλιξης των όντων με νοημοσύνη, δηλαδή των προικισμένων (από Τον Δημιουργό) με νου όντων (ατομικές πλέον ψυχές).

http://afypnistiki-egkyklopaideia.blogspot.gr/p/blog-page_25.html

Προσθέστε στους σελιδοδείκτες το μόνιμο σύνδεσμο.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.